e2-e4

დედოფლის ბედნიერებისთვის მებრძოლი პაიკის ბლოგი

Posts Tagged ‘ბარსელონა

გამარჯვების სურნელი

with 11 comments

ქალის სურნელი, ტანგო, გასეირნება ფერარით. ერთ დღეში ახდენილი ოცნებები. სისწრაფისგან გამოწვეული ადრენალინი, ტანგოს ცეკვისგან მიღებული სიამოვნება, თან თურმე ტანგოს ცეკვა ყველაზე ადვილი ყოფილა, მოძრაობა თუ შეგეშალა… უბრალოდ გააგრძელე ცეკვა. (ფეხზე ფეხის დაბიჯებას არ ვართ.) ალ პაჩინოს მიერ შესრულებული, გადამდგარი და უსინათლო პოლკოვნიკ ფრენკის როლი ერთ-ერთი საუკეთესოა მსახიობის კარიერაში. ასევე მეტად დასამახსოვრებელი კინოს ისტორიაში.

ფეხბურთთან მოცეკვავე, გამარჯვებისკენ ფერარზე სწრაფად მოძრავი, გამარჯვების სურნელით ატირებული, ერთ სეზონში ყველა შესაძლო ტიტულის მომგები – ეს პეპ გვარდიოლას მიერ შესრულებული, დაუვიწყარი როლია მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში.

ვინც ვერ მიხვდა მათთვის განვმარტავ: პეპ გვარდიოლა საფეხბურთო კლუბ ”ბარსელონა”-ს მთავარი მწვრთნელია. ”ბარსელონა” ექვსი თასის მფლობელი გახდა გასულ წელს და ამით ისეთი რეკორდი დაამყარა, რომელსაც ვეღარავინ მოხსნის. ეს იმხელა წარმატებაა… წარმოიდგინეთ ორი მთამსვლელი, მაგალითად თენსინგ ნორგეი და ედმუნდ ჰილარი, რომლებმაც პირველებმა დაიპყრეს ყველაზე მაღალი მწვერვალი დედამიწაზე – ჯომოლუნგმა. ბარსელონამ რაღაც კიდევ უფრო მეტი გააკეთა, იცით როგორი? დედამიწის უმაღლეს წერტილზე მყოფ მთამსვლელებს, მთის წვერზე კიბე რომ ჩაერჭოთ და რამოდენიმე საფეხურით კიდევ უფრო მაღლა ასულიყვნენ. აი ასეთი რამ შეძლო ბარსელონამ, რაშიც დიდი წვლილი სწორედ გვარდიოლას მიუძღვის. (განზრახ არაფერს  ვამბობ ფეხბურთელებზე.)

მეექვსე თასის მოგებისთვის გამართული, გადამწყვეტი ბრძოლის წინ, პეპ გვარდიოლამ, გასახდელში თავის ფეხბურთელებს შემდეგი სიტყვებით მიმართა:

თუ წავაგებთ, მაშინ ჩვენ მაინც დავრჩებით მსოფლიოში საუკეთესო გუნდად, მაგრამ თუ გავიმარჯვებთ, ამით ჩვენ უკდავებას მოვიპოვებთ.

ასეთი სიტყვების ბევრ მთავარსარდალს შეშურდებოდა. ბევრი ამბობს გვარდიოლას შესახებ, რომ ის მთელი სულითა და გულით არის ჩართული თავის საქმეში, რაც ძალიან კარგად ჩანს ელეგანტურად გამოწყობილი მწვრთნელის მოქმედებებსა და ჟესტებში მატჩის დროს.

ქალის სურნელი, გამარჯვების სურნელი. მეტი არც არაფერია საჭირო.

Advertisements

გიორგობა კატალონიურად

with 10 comments

წმინდა გიორგის დღესასწაული სხვადასხვა ქვეყანაში სხვადასხვა დროს აღინიშნება. კატალონიაში თავისი მფარველის დღეს 23 აპრილს აღინიშნავენ.

შუა საუკუნეებიდა საფუძველი ჩაეყარა ტრადიციას, რომლის მიხედვითაც, 23 აპრილს ყველა კატალონიელი მამაკაცი თავის შეყვარებულს, მეუღლეს, ან უბრალოდ ახლობელ ქალბატონს ჩუქნის წითელ ვარდს, სიყვარულის ნიშნად. ლეგენდის მიხედვით, წმინდა გიორგი დრაკონს შეებრძოლა პრინცესას გადასარჩენად და მოკლა ის. მიწაზე დაღვრილი დრაკონის სისხლიდან კი სასწაულებრივად წითელი ვარდი ამოსულა.

გასული საუკუნის დასაწყისიდან, ამ ტრადიციას კიდევ ერთი დეტალი დაემატა, კერძოდ  – ქალები ვარდის სანაცვლოდ წიგნს ჩუქნიან კაცებს. მართალია ეს იდეა თავიდან ბარსელონელი წიგნის გამომცემლების მიერ მოგონილი ფანდი იყო წიგნების გასაღების მიზნით, რომლებმაც თავიდან უფასოდ დაარიგეს წიგნები, მაგრამ ფაქტია რომ საბოლოოდ მშვენიერი დღესასწაული მიიღეს ბარსელონაში მაცხოვრებლებმა და მთლიანად კატალონიელებმა. თვითმხილველები ამბობენ რომ ამ დღეს ვერ ნახავთ ქალს, რომელსაც ვარდი არ ეჭიროს ხელშიო. ვარდის და წიგნის ბიზნესიც ვითარდება – მილიონობით  ვარდი და 400 000  გაყიდული წიგნი.

დღესასწაულის დროს, მთელი დღის მანძილზე ხალხი ბარსელონას ქუჩებში დასეირნობს, ცეკვავენ ეროვნულ ცეკვებს, ლიტერატურულ კაფეებში კითხულობენ სერვანტესის ”დონ კიხოტს”.

1995 წლიდან იუნესკომ 23 აპრილი წიგნის და საავტორო უფლებების დღედ გამოაცხადა.

წიგნებით, ვარდებით და ბოროტებაზე სიყვარულით გამარჯვებული სავსე ქალაქი – ბარსელონა.

პ.ს. წითელ ვარდზე ოსკარ უაილდის მოთხრობა გამახსენდა – ”ვარდი და ბულბული” . მოთხრობაში, შეყვარებული სტუდენტის დასახმერებლად, ბულბული მთელი ღამე ვარდს უმღეროდა და სხეულზე ეკალს ირჭობდა რომ როგორმე თავისი სისხლით ვარდი გაეწითლებინა… ბულბული უსულოდ დაეცა ბუჩქის ძირას და ვარდიც გაწითლდა. დილით ბიჭს წითელი ვარდის დაინახვა ძლიერ გაუხარდა, მოწყვიტა ყვავილი და შეყვარებულისკენ გაემართა, რომელიც დაპირდა, რომ თუ წითელ ვარდს მიუტანდა მაშინ მას ეცეკვებოდა. მივიდა ბიჭი სატრფოსთან, ხელში წითელი ვარდი ეჭირა, მაგრამ გოგომ წარბი შეკრა და მიუგო:

-ვშიშობ, ეს ვარდი ჩემს კაბას არ მოუხდება, – თქვა მან, – ეგეც რომ არა, კამერჰერის ძმისწულმა ნამდვილი თვალ-მარგალიტი გამომიგზავნა და ყველამ იცის, რომ თვალ-მარგალიტი ყვავილზე უფრო ძვირფასია.

– ღმერთმანი, დიდი უმადური ვინმე ბრძანებულხართ, – თქვა სტუდენტმა და გაბრაზებულმა ყვავილი ქუჩაში ისროლა. ვარდი თხრილში ჩავარდა და ზედ ეტლმა გადაუარა.

ამიტომ, თუ არ გინდათ ბევრი გათელილი ვარდის ნახვა ქუჩებში, მაშინ ბარსელონა 23 აპრილის საღამოსვე უნდა დატოვოთ.

სულგულშიგანშემატკივარი

with 12 comments

"ბარსელონა"

შეიძლებოდა მეთქვა “ბარსელონას” გულშემატკივარი ვარ მეთქი, ან ფანი, თუნდაც ქომაგი, მაგრამ გურამ დოჩანაშვილის მიერ მოგონილი სიტყვა “სულგულშიგანშემატკივარი” მაინც სულ სხვაა. ეს სიტყვა ძალიან უხდება ჩემსა და “ბარსელონას” ურთიერთობებს. მეტი დამაჯერებლობისთვის ერთ უახლოეს მაგალითს მოვიყვან. 28 აგვისტოს “ბარსელონა” უკრაინულ “შახტარს” ეთამაშებოდა მონაკოში. მატჩს ევროპის სუპერთასის მფლობელის ბედი უნდა გადაეწყვიტა. შეხვედრის დაწყებას მოუთმენლად ველოდი. “ბარსელონას” გამარჯვების შემთხვევაში ეს გუნდისთვის ერთი წლის მანძილზე რიგით მეხუთე მოპოვებული ტიტული იქნებოდა.

როგორც წესი ფეხბურთის ყურებას ლუდის სმა უხდება, ისევე როგორც ქალების ჭორაობას ყავის სმა, მაგრამ ზოგჯერ ორიგინალურობა არ გვაწყენს. მეც იმის მაგივრად რომ ლუდი მეწრუპა, ჩაციებული საზამთრო დავიჭერი და ჭამის პროცესის გასახალისებლად ერთი “ფინტი” მოვიგონე. ე.ი. რამდენ კურკასაც გადავყლაპავდი საზამთროს ჭამის დროს, “ბარსელონას” იმდენივე გოლი უნდა გაეტანა. აი, ხომ ვარ ნამდვილად “ბარსას” სულგულშიგანშემატკივარი! მის გამო რას აღარ ვიგონებ. იდეამ კარგად გამართო და ალბათ უკვე მიხვდით რომ თეფშზე ძალიან ცოტა კურკა დარჩა, სულ სამიოდე ცალი, დანარჩენი კი გადამეყლაპა.

ბარსამ თამაში მოიგო, მართალია მხოლოდ 1:0 და ისიც დამატებით დროში, მაგრამ რაც მთავარია თასი ჩვენ დაგვრჩა. შეიძლება ითქვას რომ კურკების ყლაპვამ გაამართლა. როგორც მივხვდი კურკებს გრძელვადიანი მოქმედების უნარი აქვთ, “ბარსელონამ” ხომ შემდეგი თამაში 3:0 მოიგო. ამიტომ მაცივარში დარჩენილ საზამთროსაც მივხედავ. თან მიუხედავად იმისა, რომ საზამთრო 92% წყალს შეიცავს, მაინც მეტად სასარგებლოა ჩვენი ჯანმრთელობისთვის. ამის გამო მას დიდ პატივს სცემენ დედამიწის სხვადასხვა კუთხეში. რუსები ამერიკელებს ეცილებიან და ამბობენ: ასტრახანია საზამთროს სამშობლო და არა კანზასიო. ასტრახანში, აგვისტოს თვის ბოლო შაბათ დღეს იმართება საზამთროს დიდი ფესტივალი, სადაც ვაჭრობის გარდა ტარდება კონცერტები და სხვა ღონისძიებები. ასტრახანშივეა საზამთროს მუზეუმი.

წარმოდგენაც კი არ მქონდა თუ საზამთროთი ასეთი საინტერესო რაღაცეების გაკეთება შეიძლებოდა… თურმე შესაძლებელი ყოფილა.

საზამთრო

საზამთრო

საზამთრო

პ.ს. ბოლოს კი “რეალის” სულგულშიგანშემატკივრებს ვეტყვი: თქვენც შეგიძლიათ დაეხმაროთ თქვენს საყვარელ გუნდს საზამთროს ჭამით. აქვე შეგახსენებთ, რომ საზამთროს ყველაზე გემრიელი ნაწილი არის მისი გული.

Written by ჯორჯ პაიკი

სექტემბერი 5, 2009 at 00:28

ბარიკადებზე

with 6 comments

იერომინ ბოსხი "შვიდი სასიკვდილო ცოდვა და ოთხი უკანასკნელი გარემოება"

დილიდან კომპიუტერთან გავმაგრდი და პოსტის დაწერა დავაპირე, მაგრამ სიზარმაცემ დიდი ბარიკადები აღმართა ჩემ წინაშე, გზა გადამიკეტა. იმის მაგივრად რომ რამე დამეწერა, საიტიდან საიტზე დავხტოდი ზამბარასავით. არადა რა კარგი თემა მქონდა მოფიქრებული – ზლატან იბრაგიმოვიჩის კეხიანი ცხვირი. “ბარსელონას” ახალი ფეხბურთელის ცხვირი უნდა დამეკავშირებინა ო’ ჰენრის ნოველასთან “ბედისწერის ხაზები.” ამ ნოველაში, მთავარ გმირს, ეგვიპტელი ხირომანტი ზოზო უწინასწარმეტყველებს და აცნობებს რომ შენი ცხოვრების უახლოეს მომავალში დიდ როლს ითამაშებს ადამიანი, რომელსაც კეხიანი ცხვირი აქვს, გვარში კი ასო “ო” ურევიაო.  მკითხავების ნაბოდიალების დაჯერება რა საკადრისია, თუმცა თუ ტობინივით თქვენი შეყვარებულიც გაუჩინარდება და თან კაპიკებით შეკოწიწებულ ფულსაც თან გაიყოლებს, არ არის გამორიცხული კეხიანი ცხვირის ჯადოსნური შესაძლებლობების ირწმუნო. იბრაგიმოვიჩის  “ბარსელონა” –ში გადასვლის ამბავი გავიგე თუ არა, მაშინვე ეგ ნოველა გამახსენდა. ყოველგვარი ცრუმორწმუნეობის და ზოზოსთან კავშირის გარეშე, როგორც “ბარსელონას” რიგითი გულშემატკივარი, ვფიქრობ რომ ზლატანი დიდ წვლილს შეიტანს გუნდის მომავალ გამარჯვებებში. ამის ყველა წინაპირობა არსებობს: კეხიანი ცხვირი, ასო “ო” მის გვარში და გრძელი, სწრაფი ფეხები, რომელთაც ბევრი ლამაზი გოლი აქვთ შეგდებული მეტოქეთა კარში.

აი, დაახლოებით რაღაც მსგავსის დაწერას ვაპირებდი მაგრამ მეზარებოდა. ამ დროს შემთხვევით გადავაწყდი ნიდერლანდიელი მხატვრის, იერომინ ბოსხის ნახატს “შვიდი სასიკვდილო ცოდვა და ოთხი უკანასკნელი გარემოება.” (თარგმანი ჩემია და არ ენდოთ) ნახატი შესრულებულია ხეზე, ზეთის საღებავებით, სავარაუდოდ 1475 – 1485 წლების პერიოდში. ამჟამად სურათი ინახება მადრიდის სახელგანთქმულ მუზეუმში – პრადო. ძველად კი იგი ესპანეთის მეფეს, პილიპე II ეკუთვნოდა, რომელიც თურმე ყოველთვის, სურათის დანახვისას ადამიანურ ცოდვებზე ჩაფიქრდებოდა ხოლმე. მეც მსგავსი რამ დამემართა…

სურათის ცენტრში გამოსახულია ღმერთი, როგორც სამყაროს ცენტრი, რომელიც ყველაფერს ხედავს. მის გარშემო დახატულია შვიდი ცოდვის ამსახველი ნახატები, ესენია: მრისხანება, სიხარბე, ვერცხლისმოყვარეობა, ნაყროვანება, სიზარმაცე, ავხორცობა და პატივმოყვარეობა. როგორც შეამჩნიეთ აქ არ არის ქურდობის ან კაცის კვლის ცოდვა. სპეციალისტები ფიქრობენ რომ ბოსხმა მხოლოდ ის ცოდვები დახატა რომელიც ადამიანის ხასიათში ზის. სურათის კუთხეებში გამოსახულია: ზედა მარცხენა მხარეს სიკვდილისწინა მდგომარეობა და ზიარება, მარჯვენა ზედა კუთხეში სამსჯავრო, სადაც ადამიანის განსჯა ხდება. დაბლითა კუთხეებში კი ჯოჯოხეთის და სამოთხის სურათებია დახატული. ბოსხის ქმნილება რთული კომპოზიციური გადაწყვეტით გამოირჩევა და ძალიან ბევრ სიმბოლოს შეიცავს, დატვირთულია უამრავი დეტალით, სურათზე წერია ციტატები საეკლესიო ლიტერატურიდან. ყველაფრის დეტალურად აღწერისგან თავს არ შეგაწყენთ. მთლიანობაში ნახატი საინტერესოა, ამასთანავე ყველაზე დიდაქტიკური მხატვრის შემოქმედებაში.

რომ არა ბოსხი, დღეს სიზარმაცეს ვერ დავამარცხებდი და ცოდვის ბარიკადებს, რომელიც ყოველი ფეხის ნაბიჯზეა, ვერ გადავლახავდი.

ეს სურათის დეტალებია, თუ არ დაგეზარებათ დააწკაპუნეთ და დიდი ზომით იხილეთ.

მრისხანება სიხარბე ნაყროვანება ვეცხლისმოყვარეობა

სიზარმაცე პატივმოყვარეობა ავხორცობა